.... Σημαίνει ακόμα Φώς?

Ηθοποιός δεν σημαίνει πια Φώς

 Στην "πείνα" φάνηκε  πόσο ρηχό και άνευ περιεχομένου μπορεί να είναι

αυτό το τέρας το προικισμένο, που κάτω από άλλες συνθήκες θα πρόσφερε πολλά σε έναν λαό που μονίμως τον κρατούν αγράμματο ( και μην μου κορδώνεσαι εσύ πτυχιούχε μου, γιατί είσαι πιο αγράμματος απ όλους..)

 

Αυτό λοιπόν το περίεργο ον που έχει την δυνατότητα να σε κάνει να κλάψεις ..

να γελάσεις ...

να σκεφτείς , 

να πετάξεις , 

άφησε στην άκρη το ταλέντο του και ξεπουλήθηκε όσο όσο στους πολιτικούς ..

 

Βέβαια πάντα η πολιτική  μπορούσε να τον παρασύρει - όπως και τον καθένα θνητό - όμως στην ιστορία  ηθοποιός σήμαινε Φως..

Δεν θα αναφερθώ  σε ιερά τέρατα γιατί θα είναι σαν να προσβάλλω την μνήμη τους ..

Ξέρω όμως πως αυτά τα ιερά τέρατα όταν άφηναν για λίγο στην άκρη το επάγγελμά τους, μας μιλούσαν για τα κοινά, χωρίς προσωπίδα και βουτώντας τη γλώσσα τους στο μυαλό τους..

Πράγμα που δεν μπορώ να υποστηρίξω για τους σημερινούς ..

Είναι όλοι?? Είναι οι μισοί? Είναι οι λίγοι..οι πολλοί?

Και ένας να είναι όταν οι ομότεχνοι του δεν τον βάζουν στη θέση του , είναι σαν να είναι όλοι...

 

Και για να μην περάσουν διάφορα απ το μυαλό σας

σας μιλώ για ορισμένους απ αυτούς που κατά καιρούς βλέπουμε στην τηλεόραση  να παίρνουν μέρος σε "τσάριτυ" καμπάνιες διαφόρων ΜΚΟ που θέλω να πιστεύω ότι δεν γνωρίζουν τι πάνε να αντικαταστήσουν  αυτές οι οργανώσεις..

Θέλω να πιστεύω πως δεν γνωρίζουν πως οι περισσότερες ΜΚΟ προέρχονται από φορείς που καταστρέφουν την κοινωνική περίθαλψη , αρα πολιτισμό, άρα τους ίδιους..( και κοντά στις ΜΚΟ προσθέτω και το κοινοβούλιο)

 

Αν το κάνουν για το χρήμα ...κατακριτέοι..

Αν το κάνουν από ιδεολογία ..νεκροί..κι ας μην το ξέρουν..

Αν από άγνοια ...ας αρκεστούν να κάνουν καλά αυτό που ξέρουν και αυτό που έκαναν οι προκάτοχοί τους ..

Να ποιούν και να προσφέρουν ήθος..
Γιατί σε ορισμένα πράγματα που δεν έχουν πισω γυρισμό δεν μπορεις μετά να πείς ..δεν ήξερα...δεν γνώριζα..


...

Πετσοκόβουμε καταπληκτικά...

 

Με τέχνη...
ζητιανεύοντας με απλωμένη - τι περίεργο - την παλάμη για νυστέρι
Θαυμάζω αυτά τα συλλογικά πετσοκόμματα.. προσδίδουν μια επισημότητα
στην διαδικασία..
Μάσκα ..και το απαραίτητο χέρι βοήθειας να μας σκουπίζει το μόχθο
πριν πάρει τον δρόμο για τα μάτια ..
Κίνδυνος... αν υπάρχει ίχνος ευαισθησίας μπορεί να γίνει δάκρυ..
Ζητήται βοηθός ηλεκτρολόγος ..
Ο προβολέας πρέπει να δείχνει καθαρά το στόχο αν πάει παραπέρα το νυστέρι
Δεν θα έχουμε ασθενή....και μετά?? και μετά?
- Μέτρησε...
- Μετράω...

Η μόνη νάρκωση που επιζητώ...την περιμένω.. Είναι σαν ένα τέλος..
Μετράω και ακούω φωνές σαν από ένα δίσκο γραμμοφώνου σε λάθος στροφές..
και ξάφνου ένας γκρεμός...παιχνίδι του μυαλού είναι..το ξέρω..
Βουτάω στο κενό ... Θα αποδομήσω κάθε είδος παιχνιδιού έστω και του μυαλού.
- Την χάνω....την χάνω ....Βοηθήστε με ρε παιδιά
Ο αναισθησιολόγος άρχισε να χοροπηδά σαν τρελός παλεύοντας με  τις ανάσες,   τις φιάλες και τους αναπνευστήρες του..
Ο χασάπης παράτησε τα νυστέρια του κι έτρεξε για βοήθεια.
Ο ηλεκτρολόγος άφησε το φλερτ με την βοηθό..
Η βοηθός σταμάτησε να μασά την τσίχλα της..
- Τη χάνω ...τη χάνω... Βοηθήστε με......


(Ο ηλεκτρολόγος...Ο μόνος που άξιζε ..)

Πάντα όταν πετάω στον ύπνο μου βρίσκω εμπόδια ..Ποτέ δεν μπορώ να πετάξω προς τ απάνω..
Υπάρχουν χιλιάδες καλώδια που ποτέ δεν μπόρεσα να περάσω ανάμεσά τους..
Και πάντα είμαι καταδικασμένη τα πετάω σε ευθεία πτήση ψηλά μεν αλλά το ψηλότερα θα ήταν καλύτερο.. Ανικανοποίητο εγώ ?
Οι φωνές για κάποια που χάνανε γίνονται στο τέλος ενοχλητικές.. αδιαφόρετοι άνθρωποι..τι περιμένεις..
Μόνο ο ηλεκτρολόγος έκανε σωστή δουλειά.. Ίσως βοήθησε το φλερτ με η βοηθό.. πάντα λέν πως ο έρωτας βοηθά..
Το δάσος απ όπου πέρασα ήταν ένα δάσος μαγικό...τα κλαδιά των δέντρων επικοινωνούσαν μεταξύ τους
Τα σήματα πήγαιναν κι ερχόταν φώτιζαν ..άναβαν έσβηναν
Δυναμικά ενέργειας, συνάψεις, ηλεκτρικά σήματα ένα δάσος από ομιλούντες νευρώνες..
Και ξαφνικά πέρασα στο ξέφωτο και είδα τα αστέρια..
Τ αστέρια πάντα βουτηγμένα στη σιωπή..
Μόνο που και που ακούς κάποιον μακρινό ήχο σαν κλάμα φάλαινας..σαν κάλεσμα δελφινιού..
Πατάω σε ένα άστρο ..σε δεύτερο...σε τρίτο και..
- Μη ..μου φωνάζει μια φωνή.. Θα περάσεις ξανά απ θηρία σου..
- Να περάσω..απαντώ..
- Κι αν δεν ζήσεις?
- Μα δεν ζώ..
Κι άρχισε να γυρνάει ανάποδα το ρολόι..
Απ το τώρα στο πρίν..στο πρίν...στο πρίν...στο πρίν.. και υπήρχε πλήθος, κόσμος, φωνές , χέρια που άρπαζαν, στόματα που έτρωγαν...και αίμα.. και διπλοί και τρίδιπλοι οι εφτά κύκλοι του Δάντη

Ένας θεός με περίμενε στο τέλος του ταξιδιού ..άσχημος θεός που άλλαζε πρόσωπα όπως το βόρειο σέλας αλλά ζει μορφή..
Ένας θεός που χόρευε σαν χαύνος..σαν Νιζίνσκι ..
Ένας θεός που έπαιζε σαν παιδί με ζάρια πάνω στο σύμπαν..και γελούσε "αθώα" σατανικά..
- Άσε με να περάσω.. η πόρτα που φυλάς είναι ο τόπος μου..
- Η πόρτα που φυλάω είναι το αρχικό πριν σου..η ανυπαρξία...Διάλεξε... ή μέσα ή έξω , ή πίσω..
Δεν το ήθελα το πίσω...δεν μ άρεσε..
Ούτε το έξω... Θα ήμουν μόνη μου..
Γύρισα και κοίταξα γύρω μου ζητώντας βοήθεια..
Κι αμέσως έγινε ένα πορτοκαλί σούρουπο..
μια θάλασσα χρυσή ξεπρόβαλε μπροστά μου κι ο ήλιος έτοιμος να βουτήξει μέσα της.
Τα σύννεφα βαμμένα στου μενεξέ το χρώμα και ένα ταξίμι ακούστηκε ..
- Το Μέσα μου Θέλω του φώναξα....Το πρίν μου.... Κάνε στην άκρη να περάσω..

Έκανα το λάθος και ακούμπησα έναν ιστό αράχνης που κρεμάστηκε μπροστά μου απ το πουθενά...
Ένας ιστός τόσο λεπτός που θα έσπαγε ακόμα και με μια ανάσα..
Κι έτσι από το λάθος μου ...γύρισα πίσω....
Πολύ αργότερα έμαθα πως ο εαυτός μου μου είχε πετάξει τον ιστό...

Funny Life Story

Ήξερε κι αυτή από όνειρα

Τα βράδια πρίν την πάρει ο ύπνος στόλιζε  το σπίτι που θα είχε κάποτε ..

Έβαζε καρό κόκκινα κουρτινάκια στην κουζίνα ..

φύτευε βασιλικούς στην αυλή της..

Και μάζευε λεβάντες για τα ρούχα στην ντουλάπα της..

Δεν το απόκτησε ποτέ

Φοβόταν τα δάνεια..

Ήξερε κι αυτή τις ομορφιές του κόσμου

Κάθε νύχτα αρμένιζε σε χώρες που κάποτε θα πήγαινε

Ο ήλιος τους της έκαιγε το πρόσωπο

Κι οι θάλασσές τους  έτσουζαν το δέρμα της

Νωχελικά ξάπλωνε σε άμμους..ξεδιψώντας με άγνωστα φρούτα

 και μάζευε κοχύλια  ενθύμια..

Δεν πήγε ποτέ...πουθενά..

Ο ίδιος φόβος πάλι...

Ήταν  κι αυτή κοκέτα..

Την μαγνήτιζαν οι βιτρίνες με τα στολίδια ..

"Αύριο"..."αύριο" έλεγε...

Θα ρθω ..και θα βγω αγνώριστη..

Το αύριο ήρθε .. αλλά δεν έμοιαζε με όλα τα αύριο ..

Ήρθε σαν σούρουπο...

Και ακόμα ο παλιός φόβος την κυνηγά...

Οι λογαριασμοί της πια με τη ζωή..

Και το τέλος του βιβλίου..

Δον Κιχώτης

-"Oνειρεύθεις" ρε!
Γιατί "ονειρεύθεις"?
Δέστε τον.. με τρόπο.. να μπορεί να ταξειδεύει..
Για να τον κοιτούμε κρυφά απ τη φωλιά μας , να γελάμε...που να βρεθεί το γέλιο σήμερα..
Να τον χλευάζουμε...θάμπωσαν οι καθρέφτες μας...

-"Ονειρεύθεις" ρε!
- Δεν είναι όνειρο οι ανεμόμυλοι...μπροστά σας είναι..
- Μίλα ξεκάθαρα ....Φανέρωσε μας την Δουλτσινέα σου..
- Αυτή ...ναι...είναι όνειρο ..είναι δρόμος ..είναι πυξίδα..

-"Ερωτεύθεις" ρε!
Γιατί "ερωτεύθεις"?
-"Έρωτας"...ο ουράνιος ΥΙΟΣ ο αίρων τας αμαρτίας...
-Μη γίνεσαι δυσνόητος... και πρόσεξε τις παραβολές..
ο Γολγοθάς δεν είναι πια τόπος του μαρτυρίου..απομόνωση τον λέμε τώρα..
- Πατέρα στα χέρια σου αφήνω το πνεύμα μου..
Τετέλεσται...

( από το διαδίκτυο)

To Sir With Love

Δεν σε καταλάβαινα τότε ..το θυμάσαι..

Ίσως γιατί δεν άκουγα τι έλεγες παρά μόνο σε κοίταζα, στα χέρια, στο πρόσωπο, στα μάτια..

Κοίταζα τα χέρια σου που χάραζαν τον πίνακα με τις χρωματιστές κιμωλίες  που μπορούσαν το ίδιο εύκολα να με ταξιδεύουν μέσα στις θάλασσες που ζωγράφιζες απ τη μια , και μέσα σε ένα χάος αριθμών, υπολογισμών, ασκήσεων με μοναδικό σκοπό την λύση , απ την άλλη..

Κοίταζα το πρόσωπό σου για να καταλάβω γιατί συννέφιαζε  όσο η θάλασσα μεγάλωνε  βάφοντας μπλε το μαύρο ένα μπλε προσεκτικό ..που γνώριζε πως τα όριά του έφταναν μέχρι την άκρη του πίνακα και ποτέ παραέξω.

Και τα μάτια σου ….

Ένα ταξείδι από μόνα τους που ξαπόσταιναν και άστραφταν μόνο σαν έφτανες στη λύση .. «χάος» κι αυτή.. με όρια τα ίδια.

Και απ όλα κράτησα μόνο τη θάλασσα..

Κι ακόμα την ταξιδεύω.. ξεπέρασε τα όρια που της είχαν βάλει έσμιξε σχεδόν με τον ουρανό, αν έμενες εδώ , θα ήσουν περήφανος για μένα.

Όμως εσύ διάλεξες την λύση στις ασκήσεις και στους υπολογισμούς των άλλων.

Μια λύση που μόνο ένας σαν και σένα θα διάλεγε για να ξεπλύνει την ντροπή που απλόχερα μοιράζουν  μερικοί για να μην νιώθουν μοναξιά..

Κι αυτοί δεν έχουν όρια ..όχι πως είναι θάλασσες … μα χάος ..το πραγματικό χάος

( πάλι ενοχλώ…. Πάλι στη γωνία θα με βάλεις μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι?)

 

Το δώρο

Ξέρεις τι θα ήθελα γερακίνα?

Τίποτα απ όσα σε φόβιζαν.  

Ούτε καν μια συγνώμη..

Ούτε αγκαλιά , ούτε να μου κρατάς το χέρι..

Ούτε να ανησυχείς  ούτε να καμαρώνεις .

Ούτε να μ αγαπάς ούτε να ξενυχτάς..

Ούτε να πονάς , ούτε να κάνεις όνειρα για μένα.

Να ερχόσουν που και που στον ύπνο μου θα ήθελα…

Να με χαίρεσαι..

Αναμνήσεις απ τον κόσμο των μεγάλων

( τι κι αν μου έλεγαν οι άλλοι μπράβο…
εγώ από σένα ήθελα να το ακούσω! )

Μέσα βαθειά στην μάννα μου ζούσε ένας ξένιος Ζευς και βέβαια εμένα ποτέ δεν με καταδέχτηκε.. εγώ δεν ήμουν ξένη..
Αντίθετα και όπως ήταν το πρέπον και το σωστό όποτε ερχόταν σπίτι μας ένας ξένος κι ας ήταν και η γειτόνισσα αυτός ο άτιμος θεός μόνο κ…λο που δεν έστηνε..
Κι ακόμα δεν έχω καταλάβει, τι θα πάθαινε δηλαδή αν του άρεσαν λίγο και οι δικές μου ζωγραφιές τα δικά μου αστεία και οι ζαβολιές?
Όμως όχι!!! Εκεί μην χάσει κάτι απ τον τίτλο του και πει κανείς πως κάνει ρουσφέτια..
Στην αρχή νευρίαζα και έβαζα όλο μου το πείσμα να τα καταφέρω καλύτερα με αποτέλεσμα να κάνω σαχλαμάρες.. Όταν το καταλάβαινα έπεφτα σε μελαγχολία και επειδή όλοι την ερμήνευαν σαν ζήλεια έπρεπε να μελαγχολώ κρυφά και από μέσα μου. Εντάξει ρε Δία ! Στις σχολικές μου επιδόσεις δεν σου ζήτησα να μου πεις μπράβο! Ήξερα πως ήμουν κακή μαθήτρια , ανορθόγραφη, και ότι άλλα σκεπτόμουν και άλλα έγραφα..
Ήξερα ακόμα ότι δεν καταλάβαινα τι διάβαζα σ ένα βιβλίο εκτός αν το άκουγα να μου το διαβάζουν. Και ο κρυφός μου καημός ήταν γιατί τα διαγωνίσματα να μην είναι προφορικά. .το ήξερα ότι θα έσκιζα.. Κανένας δεν μου έλυνε αυτήν την απορία που είχα για την αφεντιά μου.. Μέχρι που με επισκέφτηκε ένας άλλος θεός ..ο από μηχανής ..έτσι τον λένε ..
Μου κούνησε το χέρι αυστηρά και αμέσως όλα ξεκαθάρισαν μέσα μου ..
Ήμουν ένα παιδί χαζό .. ένα απροσάρμοστο.. ένα άρρωστο με λίγα λόγια..
Από τότε άρχισα να πιστεύω στους γονείς μου ότι με πήραν απ τους τσιγγάνους αν και αυτοί δεν ήταν σίγουροι…μερικές φορές έλεγαν πως με βρήκαν στα σκουπίδια..
Έμεινα στην έρημο περισσότερο από Εκείνον.. κανέναν πειρασμό δεν συνάντησα ..οι πειρασμοί πάνε μόνο στους έξυπνους.. κι αν πήρα την απόφαση να γυρίσω.. τι κατάφερα?
Ελάχιστα πράγματα διορθώθηκαν από τότε..
Ναι έμαθα να γράφω περίπου ότι σκέπτομαι.. εξακολουθώ να είμαι ανορθόγραφη μόνο σε κείμενα που ξέρω πως θα τα διαβάσει άλλος (μυστήριο! )
Ναι ! Μπορώ να διαβάσω και να καταλάβω ένα βιβλίο αλλά πάντα ξεχνάω τίτλους και συγγραφέα..
Θυμάμαι μόνο πρόσωπα και όχι ονόματα..
Όσο για αριθμούς!!! Ακόμα δεν μπόρεσα να τους γράψω σωστά.. άλλους π.χ. μου υπαγορεύουν και κατά περίεργο τρόπο άλλους γράφω άσχετα αν τους επαναλαμβάνω..
Και άκου απορία τώρα και προβληματισμός!
Αυτό που διάβασες μόλις είναι σωστά γραμμένο? Μήπως έπρεπε να το κοιτάξω περισσότερο από 50 φορές??

(η φωτο από εδώ )

Χωρίς λόγια..μόνο γραπτά..

Κάπως έτσι θα γίνεται..

Ναι η μπλογκόσφαιρα εδώ διαφέρει απ την πραγματική ζωή..

Δεν ξέρεις.. δεν γνωρίζεις δεν υποπτεύεσαι..

Μόνο καμιά φορά όταν θέλεις απάντηση για κάτι θυμάσαι και αναρωτιέσαι :

Καλά! Αυτός που είναι? Τι έγινε ?

Ψάχνεις ξανά και ξανά και το μόνο που βρίσκεις ..μια σελίδα που θα μείνει για πάντα στάσιμη ενώ το ρολόι στην αρχή της συνεχίζει να μετρά τις ώρες..και ο δείκτης επισκεψιμότητας θα μετρά τους επισκέπτες.

Η μοναξιά του διαδικτύου.. η μόνη πραγματικότητα

Εδώ τίποτα δεν σ αγγίζει παρά μόνο η αξιοπρέπεια του άλλου..

Ούτε κάν ένα χέρι που σφίγγει τον ώμο σου και σου λέει : Έφυγε..

Εδώ είναι η δική μας νύχτα καταδικασμένη κι αυτή και αγνοημένη απ την πραγματική ζωή.

Ενας Ανθρωπος λιγότερος μου έγραψε ένας φίλος.. άργησα να το καταλάβω.. τα κεφαλαία και τα μικρά γράμματα πάντα αργά τα αντιλαμβάνομαι... εχω προτίμηση στις τελείες, αναγκαστικά και στίς παύλες, που και τα δυό μαζί με κάνουν πάντα να κρυώνω..


Στο καλό γνωστέ μου άγνωστε.. Ναι πρέπει να το πάρω απόφαση..

Εδώ κάπως έτσι θα χανόμαστε και πίσω μας θα μένουν ακίνητες σελίδες

έστω κι αν το ρολόι τους εξακολουθεί να χτυπά και οι συνδέσεις των μπλόγκ που παρακολουθούμε ανανεώνονται κανονικά..

Στο καλό ..

Μαθητευόμενοι μάγοι

Συνηθίζεται… δεν ξέρω γιατί… να κάνουμε τους απολογισμούς για τα έργα μας , τις σκέψεις μας, τα σωστά και τα λάθη μας … κάθε που αλλάζει ό χρόνος.
Ο χρόνος των 360 ημερών ..
δεν μας βολεύει ο χρόνος των 24 ωρών..
Οι ώρες είναι πολύτιμες για να τις σπαταλούμε για τους άλλους..
είναι χρήμα λένε.. και πρώτα πρέπει να φροντίσουμε για τα κέρδη μας που απαιτούν την προσοχή μας, τι ελιγμούς θα κάνουμε, σε ποια αγορά θα μπούμε σε ποιόν θα πουλήσουμε από ποιόν θα αγοράσουμε.. και οι ώρες της μίζερης ημέρας μας δεν φτάνουν..
χώρια που στους δύσκολους καιρούς έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τους κακούς πελάτες.. ή αυτούς που νομίζουμε κακούς..
Για μας δεν έχει σημασία τι τους πουλήσαμε . Κι αν καμιά φορά την νύχτα για δευτερόλεπτα το θυμόμαστε ή σκέψη ότι ύστερα από 360 μέρες θα κάνουμε τον απολογισμό μας και θα αποδώσουμε στον εαυτό μας τις ευθύνες που μας αναλογούν λειτουργεί σαν χάπι που το πιπιλάμε και μας παίρνει ο ύπνος πριν φτάσουμε στο μέσα του…το πικρό..
Δεν θυμάμαι αν στο τέλος του απολογισμού μας αναρωτηθήκαμε ποτέ «αυτό γιατί το έκανα?» ή «εκείνο γιατί το είπα?»
Στο τέλος του δικού μου σε μερικές μέρες θα ξέρω ότι δεν έφταιγα εγώ.. αλλά ο κακός μου εαυτός που ήθελε να παίξει να ξεγελάσει να εξευτελίσει και ίσως να προσφέρει εκδούλευση σε τρίτους.. να τους κάνει να γελάσουν ..να διασκεδάσουν..
Πολλά έπεσαν στην αντίληψή μου μέσα στον χρόνο που φεύγει σε λίγο.
Δεν αξίζει τον κόπο να τα αναφέρω..
Σοβαρά , αστεία, όμορφα άσχημα, ξεκαρδιστικά ,ανόητα, τραγικά.. Τα τελευταία τα προκάλεσαν κοντινοί άνθρωποι και έτσι το τραγικό δεν βαραίνει τόσο αφού για τους δικούς μας μπορούμε να πούμε χαλάλι..
Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι δεν κάνω ευχές επειδή συνηθίζεται αυτές τις μέρες ..
Παράκληση θα κάνω… Μην το ξανακάνετε.. Σε κανέναν.. ότι και αν είναι αυτό..
Ένας «άνθρωπος» χάθηκε … και το «χαλάλι» πονάει. Μη το ξανακάνετε όσο και κουτό άνθρωπο βρείτε να διασκεδάσετε ..η κουταμάρα ποτέ δεν ξέρετε που μπορεί να φτάσει..
Πρόσφατα «άκουσα» μια κραυγή.. την άκουσα διαβάζοντας.. Η λέξη «ψευτοεπαναστάτες» μου έμεινε.. διάβασα προσεκτικά τι έλεγε και το πιστεύετε? Το μυαλό μου πήγε σε σας..

ΥΓ: Στην ανόητη κυρία που με επισκέφθηκε χρησιμοποιώντας όλες τις δυνατότητες που προσφέρει το internet δεν κρατάω κακία..
Πολλοί στη θέση της το ίδιο θα έκαναν αν τους έλλειπε η αξιοπρέπεια
Αν πράγματι έγιναν οι συζητήσεις που μου είπε ας μην στεναχωριέται.. βρήκε το άλλο της μισό.. γιατί και η έλλειψη της συγνώμης που περίμενα αυτό δείχνει.

Ονειρο ήτανε

Σήμερα φώναξα το όνομά σου στον ύπνο μου
Δυνατά .. αφού τρόμαξα και ξύπνησα.
Μετά το ξέχασα όπως ξεχνάμε το πρώτο κλάμα μας.
την πρώτη ανάσα το πρώτο καλωσόρισμα..
Κρίμα… ξεχνάμε την μοναδική στιγμή που υπάρχουμε
χωρίς να ξέρουμε από πού ήρθαμε και που θα πάμε.
Κι όμως ..θυμάμαι πως φώναξα δυνατά..
Πάλι δεν μ άκουσες??
Άλλη μια μέρα.. «καλή» την λένε όλοι..

Ενας Θεός γεννήθηκε απόψε

Σήκωσα τα μάτια μου στον ουρανό να δώ το αστέρι που θα ανάγγειλε την άφιξη του..

Μουντός.. όπως το κάθε πρωί που ακολουθεί μια νύχτα συνηθισμένη χωρίς θάματα , χωρίς "σπαρμένη μάγια.."

Δεν υπάρχουν θαύματα μου είπε η φωνή μέσα μου κι αν υπάρχουν δεν είναι για σένα.. και γέλασα δυνατά..
Ένας άντρας και ένας ταξιτζής μάλωναν δίπλα μου για το ποια είναι η πιο κοντινή διαδρομή
Τα λόγια τους, οι κινήσεις τους σπασμωδικές ..
γιατί τρομοκρατούνται οι άντρες μπροστά στη ζωή;

Ένας θεός γεννήθηκε στις πέντε και τριάντα το πρωί..
Γαλανομάτης όπως όλοι οι μικροί θεοί..
κι ήταν αυτός το αστέρι , αυτός οι άγγελοι κι οι μάγοι..
Κι ήταν αυτός το θαύμα..
έσφιξε με την γροθιά του το δάχτυλό μου (έτσι κάνουν πάντα οι μικροί θεοί)
και μ έφερε στον κόσμο του..

Κι είδα να κάθεται στο θρόνο του και γονατιστή εγώ να του προσφέρω μια λευκή σελίδα.. το άγραφο βιβλίο της ζωής του.. που έπρεπε να γεμίσει με ιστορίες , παραβολές, πάθη .. πίκρα.. αγωνία..

Και είδα την δική μου έρημο τον δικό μου πειρασμό να κλείνει το μάτι λέγοντας μου : Προσκύνησε με και θα τα αποφύγει όλα αυτά !

Και τότε κατάλαβα πως οι γραφές ξεγέλασαν την Εύα..
Κι αυτή πίστεψε πως με πόνο θα γεννά τα παιδιά της ..με πόνο ..και ύστερα ο παράδεισος θα είναι δικός της..

Οι δικοί μου φίλοι

Που γι αυτούς αλλάζω συνήθειες και ωράρια για να μπορέσω να βρεθώ μαζί τους όποτε αυτοί θέλουν κι όχι όποτε εγώ έχω μαζέψει το σπίτι , έχω βάλει με τάξη τα βιβλία στα ράφια και το σπουδαιότερο έχω πλύνει τα πιάτα..
Αλλάξαμε τα ωράριά μας (εγώ τα σκυλιά και τα γατιά μου) για να υποδεχόμαστε τους ξένους μας σύμφωνα με τα δικά τους, στο δικό τους «γήπεδο» αν μπορεί να ειπωθεί έτσι ο χώρος τους που ωστόσο είναι και δικός μας .
Κάναμε με λίγα λόγια την νύχτα «μέρα» γιατί οι δικοί μας ξένοι δεν γουστάρουν φασαρίες και κραυγές δίκαιες ή άδικες και γιατί δεν μπορούν το : όλα στο φώς.. και προ παντός άν το ακούνε από «διάνοιες» τύπου Gap που το μόνο που καταφέρνουν είναι ένα δυνατό Gouuuupp στο δικό μου κεφάλι..

…γιατί Το δικό μας Φώς είναι η νύχτα.. η βαθειά νύχτα..το σχεδόν πρωί! (εδώ ακριβώς το έτερον μέλος της οικογενείας το μπλοκικώς αόρατο δυσανασχετεί και κρεμάει μούτρα)


Αργά..πολύ αργά.. ανταμώσαμε με την πανσέληνο που πεισματικά αποφύγαμε να μην αποτελέσουμε μέρος του ρομαντικού συνόλου πλην όμως όλη νύχτα μας απειλούσε ότι το σκαλοπάτι μας θα κάνει για κρεβάτι, έπαιζε κρυφτό ανάμεσα στα φύλλα της μουσμουλιάς και αυτή μουσμούλιζε και έριχνε τη σκιά της στο μαξιλάρι μου και ό σκύλος μου ψιλοθυμήθηκε τους αρχαίους του προγόνους και στο τσάκ τον πρόλαβα, γιατί η γειτονιά όχι μόνο δεν σηκώνει τέτοιες αναμνήσεις αλλά και αν ακούσουν τους σκύλους να μιμούνται τους λύκους φτύνονται και κάνουν τρεις φορές το σταυρό τους..
Και είμαστε σε θέση να σας ανακοινώσουμε ότι εμείς την πανσέληνο την είδαμε την άλλη μέρα κατά τις 5 το πρωί όταν είχαν αδειάσει οι ρομαντικοί τις αλάνες. Κι αυτή καλομαθημένη απ τα άχ! και τα βάχ! και τις κόκκινες καρδούλες με το βέλος


ξεκολλημό δεν είχε …από λουλούδι σε φύλλο το πήγαινε και από φύλλο σε κάγκελο μέχρι στίς εφτά που αποφάσισε η αλήτισσα να κάνει τη βουτιά στην «Κούλουρη»
...Όμως όχι ..οι φίλοι μας και οι δικοί μας ξένοι είναι άλλοι..
Γι αυτούς κανείς δεν τραγουδά, δεν ξενυχτά και δεν αναστενάζει και κανένας χώρος αρχαιολογικός δεν μένει ξεκλείδωτος
..Και είναι ο Ορίωνας με την παρέα του.. είναι ο Σείριος που τον ακολουθεί και αυτή την εποχή ανατέλλουν κατά τις 6 πάνω απ τον Υμηττό ..
..την ώρα που αρχίζουν να ξεχωρίζουν οι κορυφογραμμές του

Θα μου πεις ..σιγά τώρα ..με πέντε αστέρια, άντε είκοσι , κάτι τρέχει..
Θα μου πεις ακόμα ..σιγά τον ουρανό με τα’ άστρα που έχετε εσείς στην Αθήνα..
Κι εγώ θα σου πώ ..δίκιο έχεις αλλά σιγά μην ξεχωρίσεις τα δικά μου τα άστρα
ανάμεσα στα μιλιούνια που κοιτάς εσύ απ τον δικό σου ουρανό..

Φωτορύπανση

Επίλογος

Το παιδί που έχει πονέσει είναι πολύ δύσκολο να κάνει το ίδιο αργότερα σε άλλους.
Εκτός αν «φρόντισαν» να «τιμωρηθεί» για ότι του προξένησαν..
Η καραμέλα που πιπιλάμε ότι τα κακοποιημένα παιδιά γίνονται βίαια αργότερα,
είναι ίδια με την καραμέλα που τα παιδιά χωρισμένων γονιών γίνονται ναρκομανείς .
Αυτά τα παιδιά θα γίνουν βίαια μόνο αν δεν βρουν ανταπόκριση στην μεγάλη αγάπη που κρύβουν μέσα τους, για το κάθε τι.. κι αν γίνουν βίαια θα τιμωρήσουν τον εαυτό τους.
Όπως έκανε η Άννα..
Μεγαλώνουν με πολύ θυμό αλλά μόνο για τον εαυτό τους..
Και αυτόν τον θυμό τον βγάζουν για το καλό των άλλων.. να μην περάσει άλλος ότι πέρασαν τα ίδια.. να μη στερηθεί κανένας ότι στερήθηκαν αυτά, να ζήσουν όλοι μια ζωή που αυτά ονειρεύτηκαν.. και κυνηγούν την αδικία που την αναγνωρίζουν σαν κάλπικη δεκάρα έστω κι αν πρόκειται να βρουν το μπελά τους..
Αν προλάβαινα θα έλεγα της Άννας να αποστασιοποιηθεί απ αυτό το κοριτσάκι του ορφανοτροφείου.. να το δει σαν ένα δεύτερο πρόσωπο.
Να το πάρει αγκαλιά, να το προστατέψει, να το αγαπήσει, να το κανακέψει, να του δώσει όσα δεν του έδωσαν οι άλλοι ..Και να κλάψει..να κλάψει πολύ μαζί του..

Και τότε ο θυμός θα φύγει σιγά-σιγά.. αυτό θα έλεγα της Άννας ..δεν πρόλαβα όμως..
και τα βάζω με μένα ..

Ζωή κατά το δοκούν

"Ζωή σε συνέχειες" τελευταίο..

Εμείς οι άνθρωποι αγαπάμε, δεν γνωρίζω αν ξέρουμε να φροντίσουμε.. έχει αλλάξει νόημα κι αυτή λέξη..

Και ξανά οι ιστορίες της ζωής που μας στοιχειώνουν.. αυτή τη φορά το Μαράκι που το φρόντισαν, βασανίζοντας το ένα χρόνο και τρέχοντάς το σε παιδοψυχολόγο γιατί κατά τη γνώμη του «ειδικού» έδειχνε την αγάπη του στους δικούς του αγκαλιάζοντας τους… ΑΛΛΑ περισσότερο σφιχτά απ ότι έπρεπε!
Ναι οι άνθρωποι .. ξέρουν να φροντίσουν..

Εσύ ξέρεις να δίνεις αγάπη..(Ξέρεις ή το καταστρέφεις νομίζοντας πωςτο αγαπάς;)
Χρειάζεται λοιπόν πολλή αγάπη για να μεγαλώσεις ένα παιδί αλλά καμιά φορά δεν φτάνει..
Κοίτα αυτά τα δυο μικρά που περπατούν αγκαλιασμένα.. πόσα μυστικά και πόσα όνειρα μοιράζονται μεταξύ τους.. λένε τα ίδια ..χαίρονται με τα ίδια λυπούνται με τα ίδια .. Αν ζούσαν σε άλλη εποχή ίσως γινόταν και σταυραδέρφια. Αυτό τους το σφιχταγκάλιασμα δείχνει πως γεννιέται μια φιλία.. που έστω κι αν δεν κρατήσει για όλη τους τη ζωή , θα είναι μια ανάμνηση δυνατή και πάντα σ αυτήν θα γυρνούν για να μερέψουν το νου τους..
Πώς να το καταφέρεις εσύ αυτό; Εσένα θα σε σκέπτεται μόνο σαν αγάπη και φωλιά.
Σαν ένα λιμάνι που ξαπόσταινε απ τα παρθενικά του ταξείδια
Ξέρω ..θα μου πεις: άλλη η αγάπη της μάννας..
Ξέρεις; Θα σου πω: επαναπαύεσαι μ’αυτό;
Χρόνια ακούω το γνωστό υπερφίαλο και γελοίο Είμαι φίλος με το παιδί μου..
- Καραγκιόζης είσαι γιατί για φίλο το παιδί σου δεν χρειάζεται εσένα.
Από σένα χρειάζεται αγάπη όπως την θέλει αυτό.. σύμφωνη με τις δικές του ανάγκες.
Πρώτα αυτό και μετά όλα τα άλλα για τα οποία είσαι υπεύθυνος και υποχρεωμένος να του δώσεις και να του μάθεις
Και για να του δώσεις μια τέτοια αγάπη πρέπει να αφήσεις στην άκρη ότι σου έμαθε η ζωή – γιατί να πολεμάς σου έμαθε – και με πόλεμο την ψυχούλα του δεν την πλησιάζεις.
Όλα σου καλά, και οι συμβουλές και οι ορμήνιες , μα άχρηστα όλα μπροστά σε μια κλειστή πόρτα.. Μπορείς να ξαναγίνεις παιδί; Όχι; Ε! το έχεις χάσει το παιχνίδι και αρκέσου να κάνεις τον γονιό κατά το δοκούν της κοινωνίας αυτή τη φορά
Και πάντα να αναρωτιέσαι έντρομη : Πώς να προστατέψω το παιδί μου;
Κι εγώ να σου απαντώ: Δεν μπορείς… Για να μην μοιάζεις με ζώο δέχτηκες να σου κόψουν τα νύχια ..να σου λιμάρουν τα δόντια.. και σιγά-σιγά σε έκαναν «άνθρωπο»

ΥΓ για να μη με ρωτήσεις σου απαντώ Ναι…είναι περίπλοκο να είσαι μάννα..

Ζωή.... μερος Γ' & Δ'

Μάννα ήταν μόνο μία..
Δεν την σώσαμε.. Φεύγει και ξεμακραίνει σιγά – σιγά..
Γιατί πολύ σωστά έπρεπε να της αφαιρέσουμε τα αρχέγονα «ζωώδη» ένστικτά της.
τα οποία έβαζαν φρένο στα σχέδιά μας.. (μη με ρωτάς ποια σχέδια.. των λίγων ,των πολλών, των αρρωστημένων, των εμπόρων, βρες το μόνος σου..)

Μέσα από ανοχές, συγκαταθέσεις και Νόμους η μάννα που χάνεται μεγαλώνει μωρά ανεξάρτητα, με «δική» τους προσωπικότητα μακριά απ τη φούστα της μωρά απελπιστικά διαθέσιμα ..
Και η μεταλλαγμένη μάννα αναρωτιέται έντρομη:
- Τι να κάνω να προφυλάξω τα παιδιά μου;
- Από που καλή μου; Απ τους Νόμους των ανθρώπων;

Ομερτά
Ξέρω ανθρώπους που είδαν και δεν μίλησαν..
Ανθρώπους που ένοιωσαν πόνο αλλά χέρι δεν άπλωσαν.
Γνώρισα δάκρυα ανθρώπων που αντί να τραβήξουν ένα κακοποιημένο παιδί απ το πέλαγο το έκαναν πιο βαθύ.. και όσο έκλαιγαν τόσο αυτό φουρτούνιαζε .. και το παιδί βούλιαζε.
Ο νόμος της σιωπής ..που αλλάζει σιγά –σιγά και γίνεται , φλύαρος, γεμάτος υποκρισία και στο μόνο που βοηθά είναι να αναδείξουμε την δική μας ευαισθησία στον εαυτό μας , στους άλλους αλλά όχι στα παιδιά.
Η πραγματική Ομερτά όμως υπάρχει στις ψυχές των παιδιών που τα «σκότωσαν»
Τα παιδιά δεν μιλούν και καλά κάνουν.. (Αν θα μιλήσουν καμιά φορά θα πουν τη μισή αλήθεια κι αυτή μπασταρδεμένη από υποδείξεις και από αερολογίες «ειδικών» και μη..)
Αντί αυτών μιλούν κάποιοι άλλοι.. Αυτοί που τον νόμο των ζώων τον χρησιμοποιούν κατά τo δοκούν.. « ο θάνατός σου η ζωή μου!»
Τα ζώα οπωσδήποτε αγαπούν, αλλά και φροντίζουν. Το έχω γνωρίσει..
Και νοιώθουν... είτε σε ξέρουν είτε όχι
Και κοίτα πάλι τι θυμήθηκα ..

«Ήταν ένας χειμώνας απ αυτούς που χιόνισε πολύ στην Αθήνα.
Μόλις είχα βγάλει τον γύψο απ το πόδι μου και έπρεπε να κάνω φυσικοθεραπείες για την αγκύλωση .. έπρεπε όμως και να δουλέψω.. «προτίμησα» χά! το δεύτερο..
Το να σχολάς στις τρείς το πρωί και να πηγαίνεις κουτσαίνοντας ποδαρόδρομο απ το Χίλτον στο Ν.Παγκράτι είναι σχετικά δύσκολο..
Με το χιόνι όμως είναι αδύνατον γιατί δεν μπορείς να κουμαντάρεις και τα δυο σου πόδια.. και τότε φοβάσαι.. φοβάσαι τις σκιές, ακούς την καρδιά σου να χτυπά και νομίζεις πως είναι βήματα πώς κάποιος σε έχει πάρει στο κατόπι . Πονάς , φοβάσαι , γλιστράς μα το πιο οδυνηρό.. λυπάσαι τον εαυτό σου για όλα αυτά και γιατί δεν έχεις φράγκο για να πάρεις ταξί..
Κέρωσα όταν είδα απ το απέναντι πεζοδρόμιο το τεράστιο σκυλί να με κοιτά ακίνητο.. Μέτραγε την αδυναμία μου; Πέρασε αργά το δρόμο και μπήκε μπροστά μου .. Άρχισε να προχωρεί σταματώντας κάθε τόσο ώστε να το φτάνω.. σε απόσταση τέτοια που να μη φοβάμαι.
Με πήγε μέχρι το σπίτι μου.. δεν ξέρω που το γνώριζε.. δεν ξέρω αν ήταν όνειρο
δεν ξέρω αν ήταν φαντασία μου. Ίσως ο φόβος να σαλεύει το μυαλό..
Το άλλο βράδυ με περίμενε την ίδια ώρα στο άλσος.. Μέχρι που έλιωσαν τα χιόνια, μετά χάθηκε..»

Ζωή σε συνέχειες μέρος Ε'

Εμείς οι άνθρωποι αγαπάμε, δεν γνωρίζω αν ξέρουμε να φροντίσουμε.. έχει αλλάξει νόημα κι αυτή λέξη..
Και ξανά οι ιστορίες της ζωής που μας στοιχειώνουν.. αυτή τη φορά το Μαράκι που το φρόντισαν, βασανίζοντας το ένα χρόνο και τρέχοντάς το σε παιδοψυχολόγο γιατί κατά τη γνώμη του «ειδικού» έδειχνε την αγάπη του στους δικούς του αγκαλιάζοντας τους… ΑΛΛΑ περισσότερο σφιχτά απ ότι έπρεπε!
Ναι οι άνθρωποι .. ξέρουν να φροντίσουν..
Συνεχίζεται...