Μαθητευόμενοι μάγοι

Συνηθίζεται… δεν ξέρω γιατί… να κάνουμε τους απολογισμούς για τα έργα μας , τις σκέψεις μας, τα σωστά και τα λάθη μας … κάθε που αλλάζει ό χρόνος.
Ο χρόνος των 360 ημερών ..
δεν μας βολεύει ο χρόνος των 24 ωρών..
Οι ώρες είναι πολύτιμες για να τις σπαταλούμε για τους άλλους..
είναι χρήμα λένε.. και πρώτα πρέπει να φροντίσουμε για τα κέρδη μας που απαιτούν την προσοχή μας, τι ελιγμούς θα κάνουμε, σε ποια αγορά θα μπούμε σε ποιόν θα πουλήσουμε από ποιόν θα αγοράσουμε.. και οι ώρες της μίζερης ημέρας μας δεν φτάνουν..
χώρια που στους δύσκολους καιρούς έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τους κακούς πελάτες.. ή αυτούς που νομίζουμε κακούς..
Για μας δεν έχει σημασία τι τους πουλήσαμε . Κι αν καμιά φορά την νύχτα για δευτερόλεπτα το θυμόμαστε ή σκέψη ότι ύστερα από 360 μέρες θα κάνουμε τον απολογισμό μας και θα αποδώσουμε στον εαυτό μας τις ευθύνες που μας αναλογούν λειτουργεί σαν χάπι που το πιπιλάμε και μας παίρνει ο ύπνος πριν φτάσουμε στο μέσα του…το πικρό..
Δεν θυμάμαι αν στο τέλος του απολογισμού μας αναρωτηθήκαμε ποτέ «αυτό γιατί το έκανα?» ή «εκείνο γιατί το είπα?»
Στο τέλος του δικού μου σε μερικές μέρες θα ξέρω ότι δεν έφταιγα εγώ.. αλλά ο κακός μου εαυτός που ήθελε να παίξει να ξεγελάσει να εξευτελίσει και ίσως να προσφέρει εκδούλευση σε τρίτους.. να τους κάνει να γελάσουν ..να διασκεδάσουν..
Πολλά έπεσαν στην αντίληψή μου μέσα στον χρόνο που φεύγει σε λίγο.
Δεν αξίζει τον κόπο να τα αναφέρω..
Σοβαρά , αστεία, όμορφα άσχημα, ξεκαρδιστικά ,ανόητα, τραγικά.. Τα τελευταία τα προκάλεσαν κοντινοί άνθρωποι και έτσι το τραγικό δεν βαραίνει τόσο αφού για τους δικούς μας μπορούμε να πούμε χαλάλι..
Όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι δεν κάνω ευχές επειδή συνηθίζεται αυτές τις μέρες ..
Παράκληση θα κάνω… Μην το ξανακάνετε.. Σε κανέναν.. ότι και αν είναι αυτό..
Ένας «άνθρωπος» χάθηκε … και το «χαλάλι» πονάει. Μη το ξανακάνετε όσο και κουτό άνθρωπο βρείτε να διασκεδάσετε ..η κουταμάρα ποτέ δεν ξέρετε που μπορεί να φτάσει..
Πρόσφατα «άκουσα» μια κραυγή.. την άκουσα διαβάζοντας.. Η λέξη «ψευτοεπαναστάτες» μου έμεινε.. διάβασα προσεκτικά τι έλεγε και το πιστεύετε? Το μυαλό μου πήγε σε σας..

ΥΓ: Στην ανόητη κυρία που με επισκέφθηκε χρησιμοποιώντας όλες τις δυνατότητες που προσφέρει το internet δεν κρατάω κακία..
Πολλοί στη θέση της το ίδιο θα έκαναν αν τους έλλειπε η αξιοπρέπεια
Αν πράγματι έγιναν οι συζητήσεις που μου είπε ας μην στεναχωριέται.. βρήκε το άλλο της μισό.. γιατί και η έλλειψη της συγνώμης που περίμενα αυτό δείχνει.

Ονειρο ήτανε

Σήμερα φώναξα το όνομά σου στον ύπνο μου
Δυνατά .. αφού τρόμαξα και ξύπνησα.
Μετά το ξέχασα όπως ξεχνάμε το πρώτο κλάμα μας.
την πρώτη ανάσα το πρώτο καλωσόρισμα..
Κρίμα… ξεχνάμε την μοναδική στιγμή που υπάρχουμε
χωρίς να ξέρουμε από πού ήρθαμε και που θα πάμε.
Κι όμως ..θυμάμαι πως φώναξα δυνατά..
Πάλι δεν μ άκουσες??
Άλλη μια μέρα.. «καλή» την λένε όλοι..

Ενας Θεός γεννήθηκε απόψε

Σήκωσα τα μάτια μου στον ουρανό να δώ το αστέρι που θα ανάγγειλε την άφιξη του..

Μουντός.. όπως το κάθε πρωί που ακολουθεί μια νύχτα συνηθισμένη χωρίς θάματα , χωρίς "σπαρμένη μάγια.."

Δεν υπάρχουν θαύματα μου είπε η φωνή μέσα μου κι αν υπάρχουν δεν είναι για σένα.. και γέλασα δυνατά..
Ένας άντρας και ένας ταξιτζής μάλωναν δίπλα μου για το ποια είναι η πιο κοντινή διαδρομή
Τα λόγια τους, οι κινήσεις τους σπασμωδικές ..
γιατί τρομοκρατούνται οι άντρες μπροστά στη ζωή;

Ένας θεός γεννήθηκε στις πέντε και τριάντα το πρωί..
Γαλανομάτης όπως όλοι οι μικροί θεοί..
κι ήταν αυτός το αστέρι , αυτός οι άγγελοι κι οι μάγοι..
Κι ήταν αυτός το θαύμα..
έσφιξε με την γροθιά του το δάχτυλό μου (έτσι κάνουν πάντα οι μικροί θεοί)
και μ έφερε στον κόσμο του..

Κι είδα να κάθεται στο θρόνο του και γονατιστή εγώ να του προσφέρω μια λευκή σελίδα.. το άγραφο βιβλίο της ζωής του.. που έπρεπε να γεμίσει με ιστορίες , παραβολές, πάθη .. πίκρα.. αγωνία..

Και είδα την δική μου έρημο τον δικό μου πειρασμό να κλείνει το μάτι λέγοντας μου : Προσκύνησε με και θα τα αποφύγει όλα αυτά !

Και τότε κατάλαβα πως οι γραφές ξεγέλασαν την Εύα..
Κι αυτή πίστεψε πως με πόνο θα γεννά τα παιδιά της ..με πόνο ..και ύστερα ο παράδεισος θα είναι δικός της..

Οι δικοί μου φίλοι

Που γι αυτούς αλλάζω συνήθειες και ωράρια για να μπορέσω να βρεθώ μαζί τους όποτε αυτοί θέλουν κι όχι όποτε εγώ έχω μαζέψει το σπίτι , έχω βάλει με τάξη τα βιβλία στα ράφια και το σπουδαιότερο έχω πλύνει τα πιάτα..
Αλλάξαμε τα ωράριά μας (εγώ τα σκυλιά και τα γατιά μου) για να υποδεχόμαστε τους ξένους μας σύμφωνα με τα δικά τους, στο δικό τους «γήπεδο» αν μπορεί να ειπωθεί έτσι ο χώρος τους που ωστόσο είναι και δικός μας .
Κάναμε με λίγα λόγια την νύχτα «μέρα» γιατί οι δικοί μας ξένοι δεν γουστάρουν φασαρίες και κραυγές δίκαιες ή άδικες και γιατί δεν μπορούν το : όλα στο φώς.. και προ παντός άν το ακούνε από «διάνοιες» τύπου Gap που το μόνο που καταφέρνουν είναι ένα δυνατό Gouuuupp στο δικό μου κεφάλι..

…γιατί Το δικό μας Φώς είναι η νύχτα.. η βαθειά νύχτα..το σχεδόν πρωί! (εδώ ακριβώς το έτερον μέλος της οικογενείας το μπλοκικώς αόρατο δυσανασχετεί και κρεμάει μούτρα)


Αργά..πολύ αργά.. ανταμώσαμε με την πανσέληνο που πεισματικά αποφύγαμε να μην αποτελέσουμε μέρος του ρομαντικού συνόλου πλην όμως όλη νύχτα μας απειλούσε ότι το σκαλοπάτι μας θα κάνει για κρεβάτι, έπαιζε κρυφτό ανάμεσα στα φύλλα της μουσμουλιάς και αυτή μουσμούλιζε και έριχνε τη σκιά της στο μαξιλάρι μου και ό σκύλος μου ψιλοθυμήθηκε τους αρχαίους του προγόνους και στο τσάκ τον πρόλαβα, γιατί η γειτονιά όχι μόνο δεν σηκώνει τέτοιες αναμνήσεις αλλά και αν ακούσουν τους σκύλους να μιμούνται τους λύκους φτύνονται και κάνουν τρεις φορές το σταυρό τους..
Και είμαστε σε θέση να σας ανακοινώσουμε ότι εμείς την πανσέληνο την είδαμε την άλλη μέρα κατά τις 5 το πρωί όταν είχαν αδειάσει οι ρομαντικοί τις αλάνες. Κι αυτή καλομαθημένη απ τα άχ! και τα βάχ! και τις κόκκινες καρδούλες με το βέλος


ξεκολλημό δεν είχε …από λουλούδι σε φύλλο το πήγαινε και από φύλλο σε κάγκελο μέχρι στίς εφτά που αποφάσισε η αλήτισσα να κάνει τη βουτιά στην «Κούλουρη»
...Όμως όχι ..οι φίλοι μας και οι δικοί μας ξένοι είναι άλλοι..
Γι αυτούς κανείς δεν τραγουδά, δεν ξενυχτά και δεν αναστενάζει και κανένας χώρος αρχαιολογικός δεν μένει ξεκλείδωτος
..Και είναι ο Ορίωνας με την παρέα του.. είναι ο Σείριος που τον ακολουθεί και αυτή την εποχή ανατέλλουν κατά τις 6 πάνω απ τον Υμηττό ..
..την ώρα που αρχίζουν να ξεχωρίζουν οι κορυφογραμμές του

Θα μου πεις ..σιγά τώρα ..με πέντε αστέρια, άντε είκοσι , κάτι τρέχει..
Θα μου πεις ακόμα ..σιγά τον ουρανό με τα’ άστρα που έχετε εσείς στην Αθήνα..
Κι εγώ θα σου πώ ..δίκιο έχεις αλλά σιγά μην ξεχωρίσεις τα δικά μου τα άστρα
ανάμεσα στα μιλιούνια που κοιτάς εσύ απ τον δικό σου ουρανό..

Φωτορύπανση

Επίλογος

Το παιδί που έχει πονέσει είναι πολύ δύσκολο να κάνει το ίδιο αργότερα σε άλλους.
Εκτός αν «φρόντισαν» να «τιμωρηθεί» για ότι του προξένησαν..
Η καραμέλα που πιπιλάμε ότι τα κακοποιημένα παιδιά γίνονται βίαια αργότερα,
είναι ίδια με την καραμέλα που τα παιδιά χωρισμένων γονιών γίνονται ναρκομανείς .
Αυτά τα παιδιά θα γίνουν βίαια μόνο αν δεν βρουν ανταπόκριση στην μεγάλη αγάπη που κρύβουν μέσα τους, για το κάθε τι.. κι αν γίνουν βίαια θα τιμωρήσουν τον εαυτό τους.
Όπως έκανε η Άννα..
Μεγαλώνουν με πολύ θυμό αλλά μόνο για τον εαυτό τους..
Και αυτόν τον θυμό τον βγάζουν για το καλό των άλλων.. να μην περάσει άλλος ότι πέρασαν τα ίδια.. να μη στερηθεί κανένας ότι στερήθηκαν αυτά, να ζήσουν όλοι μια ζωή που αυτά ονειρεύτηκαν.. και κυνηγούν την αδικία που την αναγνωρίζουν σαν κάλπικη δεκάρα έστω κι αν πρόκειται να βρουν το μπελά τους..
Αν προλάβαινα θα έλεγα της Άννας να αποστασιοποιηθεί απ αυτό το κοριτσάκι του ορφανοτροφείου.. να το δει σαν ένα δεύτερο πρόσωπο.
Να το πάρει αγκαλιά, να το προστατέψει, να το αγαπήσει, να το κανακέψει, να του δώσει όσα δεν του έδωσαν οι άλλοι ..Και να κλάψει..να κλάψει πολύ μαζί του..

Και τότε ο θυμός θα φύγει σιγά-σιγά.. αυτό θα έλεγα της Άννας ..δεν πρόλαβα όμως..
και τα βάζω με μένα ..

Ζωή κατά το δοκούν

"Ζωή σε συνέχειες" τελευταίο..

Εμείς οι άνθρωποι αγαπάμε, δεν γνωρίζω αν ξέρουμε να φροντίσουμε.. έχει αλλάξει νόημα κι αυτή λέξη..

Και ξανά οι ιστορίες της ζωής που μας στοιχειώνουν.. αυτή τη φορά το Μαράκι που το φρόντισαν, βασανίζοντας το ένα χρόνο και τρέχοντάς το σε παιδοψυχολόγο γιατί κατά τη γνώμη του «ειδικού» έδειχνε την αγάπη του στους δικούς του αγκαλιάζοντας τους… ΑΛΛΑ περισσότερο σφιχτά απ ότι έπρεπε!
Ναι οι άνθρωποι .. ξέρουν να φροντίσουν..

Εσύ ξέρεις να δίνεις αγάπη..(Ξέρεις ή το καταστρέφεις νομίζοντας πωςτο αγαπάς;)
Χρειάζεται λοιπόν πολλή αγάπη για να μεγαλώσεις ένα παιδί αλλά καμιά φορά δεν φτάνει..
Κοίτα αυτά τα δυο μικρά που περπατούν αγκαλιασμένα.. πόσα μυστικά και πόσα όνειρα μοιράζονται μεταξύ τους.. λένε τα ίδια ..χαίρονται με τα ίδια λυπούνται με τα ίδια .. Αν ζούσαν σε άλλη εποχή ίσως γινόταν και σταυραδέρφια. Αυτό τους το σφιχταγκάλιασμα δείχνει πως γεννιέται μια φιλία.. που έστω κι αν δεν κρατήσει για όλη τους τη ζωή , θα είναι μια ανάμνηση δυνατή και πάντα σ αυτήν θα γυρνούν για να μερέψουν το νου τους..
Πώς να το καταφέρεις εσύ αυτό; Εσένα θα σε σκέπτεται μόνο σαν αγάπη και φωλιά.
Σαν ένα λιμάνι που ξαπόσταινε απ τα παρθενικά του ταξείδια
Ξέρω ..θα μου πεις: άλλη η αγάπη της μάννας..
Ξέρεις; Θα σου πω: επαναπαύεσαι μ’αυτό;
Χρόνια ακούω το γνωστό υπερφίαλο και γελοίο Είμαι φίλος με το παιδί μου..
- Καραγκιόζης είσαι γιατί για φίλο το παιδί σου δεν χρειάζεται εσένα.
Από σένα χρειάζεται αγάπη όπως την θέλει αυτό.. σύμφωνη με τις δικές του ανάγκες.
Πρώτα αυτό και μετά όλα τα άλλα για τα οποία είσαι υπεύθυνος και υποχρεωμένος να του δώσεις και να του μάθεις
Και για να του δώσεις μια τέτοια αγάπη πρέπει να αφήσεις στην άκρη ότι σου έμαθε η ζωή – γιατί να πολεμάς σου έμαθε – και με πόλεμο την ψυχούλα του δεν την πλησιάζεις.
Όλα σου καλά, και οι συμβουλές και οι ορμήνιες , μα άχρηστα όλα μπροστά σε μια κλειστή πόρτα.. Μπορείς να ξαναγίνεις παιδί; Όχι; Ε! το έχεις χάσει το παιχνίδι και αρκέσου να κάνεις τον γονιό κατά το δοκούν της κοινωνίας αυτή τη φορά
Και πάντα να αναρωτιέσαι έντρομη : Πώς να προστατέψω το παιδί μου;
Κι εγώ να σου απαντώ: Δεν μπορείς… Για να μην μοιάζεις με ζώο δέχτηκες να σου κόψουν τα νύχια ..να σου λιμάρουν τα δόντια.. και σιγά-σιγά σε έκαναν «άνθρωπο»

ΥΓ για να μη με ρωτήσεις σου απαντώ Ναι…είναι περίπλοκο να είσαι μάννα..

Ζωή.... μερος Γ' & Δ'

Μάννα ήταν μόνο μία..
Δεν την σώσαμε.. Φεύγει και ξεμακραίνει σιγά – σιγά..
Γιατί πολύ σωστά έπρεπε να της αφαιρέσουμε τα αρχέγονα «ζωώδη» ένστικτά της.
τα οποία έβαζαν φρένο στα σχέδιά μας.. (μη με ρωτάς ποια σχέδια.. των λίγων ,των πολλών, των αρρωστημένων, των εμπόρων, βρες το μόνος σου..)

Μέσα από ανοχές, συγκαταθέσεις και Νόμους η μάννα που χάνεται μεγαλώνει μωρά ανεξάρτητα, με «δική» τους προσωπικότητα μακριά απ τη φούστα της μωρά απελπιστικά διαθέσιμα ..
Και η μεταλλαγμένη μάννα αναρωτιέται έντρομη:
- Τι να κάνω να προφυλάξω τα παιδιά μου;
- Από που καλή μου; Απ τους Νόμους των ανθρώπων;

Ομερτά
Ξέρω ανθρώπους που είδαν και δεν μίλησαν..
Ανθρώπους που ένοιωσαν πόνο αλλά χέρι δεν άπλωσαν.
Γνώρισα δάκρυα ανθρώπων που αντί να τραβήξουν ένα κακοποιημένο παιδί απ το πέλαγο το έκαναν πιο βαθύ.. και όσο έκλαιγαν τόσο αυτό φουρτούνιαζε .. και το παιδί βούλιαζε.
Ο νόμος της σιωπής ..που αλλάζει σιγά –σιγά και γίνεται , φλύαρος, γεμάτος υποκρισία και στο μόνο που βοηθά είναι να αναδείξουμε την δική μας ευαισθησία στον εαυτό μας , στους άλλους αλλά όχι στα παιδιά.
Η πραγματική Ομερτά όμως υπάρχει στις ψυχές των παιδιών που τα «σκότωσαν»
Τα παιδιά δεν μιλούν και καλά κάνουν.. (Αν θα μιλήσουν καμιά φορά θα πουν τη μισή αλήθεια κι αυτή μπασταρδεμένη από υποδείξεις και από αερολογίες «ειδικών» και μη..)
Αντί αυτών μιλούν κάποιοι άλλοι.. Αυτοί που τον νόμο των ζώων τον χρησιμοποιούν κατά τo δοκούν.. « ο θάνατός σου η ζωή μου!»
Τα ζώα οπωσδήποτε αγαπούν, αλλά και φροντίζουν. Το έχω γνωρίσει..
Και νοιώθουν... είτε σε ξέρουν είτε όχι
Και κοίτα πάλι τι θυμήθηκα ..

«Ήταν ένας χειμώνας απ αυτούς που χιόνισε πολύ στην Αθήνα.
Μόλις είχα βγάλει τον γύψο απ το πόδι μου και έπρεπε να κάνω φυσικοθεραπείες για την αγκύλωση .. έπρεπε όμως και να δουλέψω.. «προτίμησα» χά! το δεύτερο..
Το να σχολάς στις τρείς το πρωί και να πηγαίνεις κουτσαίνοντας ποδαρόδρομο απ το Χίλτον στο Ν.Παγκράτι είναι σχετικά δύσκολο..
Με το χιόνι όμως είναι αδύνατον γιατί δεν μπορείς να κουμαντάρεις και τα δυο σου πόδια.. και τότε φοβάσαι.. φοβάσαι τις σκιές, ακούς την καρδιά σου να χτυπά και νομίζεις πως είναι βήματα πώς κάποιος σε έχει πάρει στο κατόπι . Πονάς , φοβάσαι , γλιστράς μα το πιο οδυνηρό.. λυπάσαι τον εαυτό σου για όλα αυτά και γιατί δεν έχεις φράγκο για να πάρεις ταξί..
Κέρωσα όταν είδα απ το απέναντι πεζοδρόμιο το τεράστιο σκυλί να με κοιτά ακίνητο.. Μέτραγε την αδυναμία μου; Πέρασε αργά το δρόμο και μπήκε μπροστά μου .. Άρχισε να προχωρεί σταματώντας κάθε τόσο ώστε να το φτάνω.. σε απόσταση τέτοια που να μη φοβάμαι.
Με πήγε μέχρι το σπίτι μου.. δεν ξέρω που το γνώριζε.. δεν ξέρω αν ήταν όνειρο
δεν ξέρω αν ήταν φαντασία μου. Ίσως ο φόβος να σαλεύει το μυαλό..
Το άλλο βράδυ με περίμενε την ίδια ώρα στο άλσος.. Μέχρι που έλιωσαν τα χιόνια, μετά χάθηκε..»

Ζωή σε συνέχειες μέρος Ε'

Εμείς οι άνθρωποι αγαπάμε, δεν γνωρίζω αν ξέρουμε να φροντίσουμε.. έχει αλλάξει νόημα κι αυτή λέξη..
Και ξανά οι ιστορίες της ζωής που μας στοιχειώνουν.. αυτή τη φορά το Μαράκι που το φρόντισαν, βασανίζοντας το ένα χρόνο και τρέχοντάς το σε παιδοψυχολόγο γιατί κατά τη γνώμη του «ειδικού» έδειχνε την αγάπη του στους δικούς του αγκαλιάζοντας τους… ΑΛΛΑ περισσότερο σφιχτά απ ότι έπρεπε!
Ναι οι άνθρωποι .. ξέρουν να φροντίσουν..
Συνεχίζεται...

Ζωή σε συνέχειες ..μέρος Β'

Τα ζώα δεν ξέρουν από «θεϊκά» φερσίματα.
Φροντίζουν, επιβιώνουν, αναπαράγονται, πεινούν, σκοτώνουν , οσφραίνονται. φυλάγονται το ίδιο πάντα και όχι κατά το δοκούν .
Αφοσιώνονται, αγαπούν , θυμούνται, μελαγχολούν, πεθαίνουν από αγάπη..

Δεν ξέρω αν μπορούν να καταλάβουν την έννοια «άνθρωπος» όπως εμείς καταλαβαίνουμε τον ορισμό της λέξης Ζώον.
Πόσες φορές δεν ακούσαμε τη φράση ή και την είπαμε:
- Άντε ρε! Ζώο! Έτσι υποτιμητικά προς τα ζώα.. γιατί έτσι έπρεπε.. Για να δείξουμε ότι ξεχωρίζουμε απ αυτά.. Τα ζώα ..τα άλογα..

Βαφτίσαμε και τα απάνθρωπα ένστικτά μας «ζωώδη» (γιατί κάτι άλλο, εκτός από μας τους τέλειους, θα πρέπει να φταίει ) .. μέχρι να βρεθεί η συνταγή να τα δικαιολογήσουμε κι αυτά ως πρόοδο της πανάθλιας ζωής μας.

Και μένα στο μυαλό μου ήρθε η ιστορία ενός δημάρχου που πάντρεψε δυο ομοφυλόφιλους…. και τι μας νοιάζει; Και ποιοί είμαστε εμείς που θα αποφασίσουμε ποιός θα κοιμηθεί με ποιόν και τι θα κάνει o καθένας στο κρεβάτι του. Και που είναι το κακό στον νόμο που προστατεύει αυτές τις «ιδιαιτερότητες» της φύσης;
Πουθενά! « Ένας ανθρώπινος νόμος δεν είναι ποτέ κακός..»

- Άχ! βρέ! Άννα! γιατί δεν περίμενες λίγο! Άχ! βιαστικό μου κορίτσι!
Ίσως ο βιασμός και η σεξουαλική παρενόχληση παιδιών γινόταν συνείδηση ..Νόμος!
- Κοίτα Άννα! Ο άνθρωπος κάνει προσπάθειες, τα λάθη.. ούπς! οι ιδιαιτερότητες της φύσης να δικαιωθούν .. μελετημένα όμως για να πείσει πως τίποτα δεν είναι λάθος!

Ποτέ δεν μίσησα τα λάθη της φύσης Τα κατανόησα ..τα δέχτηκα ( και όχι τα ανέχτηκα ) όμως έχω και όρια, γιατί μετά θα πρέπει να δεχτώ κι άλλα…κι άλλα.. και εν τέλει να δεχτώ μια ζωή μεταλλαγμένη, να χάσω τη ψυχή μου..και να μή μπορώ να αποκαλώ πια τον εαυτό μου ζώον παρά μόνο άνθρωπο.

Ζωή σε συνέχειες μέρος Γ΄& Δ΄

Μάννα ήταν μόνο μία..
Δεν την σώσαμε.. Φεύγει και ξεμακραίνει σιγά – σιγά..
Γιατί πολύ σωστά έπρεπε να της αφαιρέσουμε τα αρχέγονα «ζωώδη» ένστικτά της.
τα οποία έβαζαν φρένο στα σχέδιά μας.. (μη με ρωτάς ποια σχέδια.. των λίγων ,των πολλών, των αρρωστημένων, των εμπόρων, βρες το μόνος σου..)
Συνεχίζεται….

Ζωή σε συνέχειες μέρος Α

..
«Κατά το δοκούν»
όμορφη φράση εύηχη κυλάει σαν τραγούδι σαν γάργαρο νερό όπως και η έννοια της .
Κατά το δοκούν ..Τρείς λέξεις υπηρέτριες.
Ένα πολυεργαλείο για να μαστορεύουμε για να κάνουμε καινούριο ότι μας πάλιωσε ότι μας μίκρυνε και δεν μας χωράει πια. Να το αλλάξουμε και να το πλασάρουμε στην αγορά κομψό …ένα νέο προϊόν.. μια καινούρια αξία.
Λέξεις υπηρέτριες…
Φιλάνθρωπος, ουμανιστής ,φιλόζωος, φυσιολάτρης, φιλόπατρις αλλά και επαναστάτης , αριστερός, ακόμα και μαλάκας…
Και η πιάτσα όλα τα χωρά όλα τα καταπίνει και με τη σειρά της διαμορφώνει την πελατεία της…στα μέτρα της.. στα μέτρα των καιρών. Όμορφα, πειστικά, με ρέγουλα.

« Κάνω τον μαλάκα» Πόσες φορές δεν τα έχουμε ακούσει ίσως και σκεφτεί.
Κάνω τον μαλάκα για κάποιο λόγο ..για να κερδίσω κάτι, έστω και την ησυχία μου.
Κάνω τον φίλο, τον εραστή, τα πάντα μπορώ να κάνω όταν το απαιτεί το συμφέρον μου..
Και θεός γίνομαι κι αλλάζω τα πάντα ..μα σαν θεός το μυαλό σου με νοιάζει πριν απ όλα. Αυτό χρειάζομαι σαν συνέχεια της ύπαρξής μου.

Κατά το δοκούν…
Μια καταστροφή την μετατρέπω σε συνωστισμό, μια κατοχή σε ειρηνευτική δύναμη
Μπορώ να σου κάνω την κόλαση, ανάπτυξη, μπορώ το τετέλεσται να σου το κάνω δρόμο προς τη σωτηρία..
Και σου παρουσιάζω το πιάτο μου πασπαλισμένο με μπόλικη φιλανθρωπία και μπόλικο ότι γουστάρεις .. για να το φας.

Δεν ξέρω την αιτία που δεν μπορούμε πια να συνεννοηθούμε.. αλλά ζουν οι λέξεις.. αλλάζουν τα νοήματα.
Και στο μυαλό ( που όπου θέλει μας αρμενίζει)μόλις μου ήρθε η ιστορία της Άννας.. Της μικρής που την βίασε σχεδόν όλο το προσωπικό του ορφανοτροφείου που έφτιαξαν άνθρωποι φιλάνθρωποι.
Δεν έχει πια σημασία πότε και που.. Εδώ.. μπροστά στα μάτια μας.. Τότε..
Η φίλη μου η Άννα.. που δεν λέω καλή της ώρα.. γιατί πήρε κάποια χρονιά το κουράγιο και φρόντισε να την σταματήσει αυτήν την «καλή» της ώρα.
Στο Τζάνειο που δούλευε.. από κάποιο όροφο ..πάνε χρόνια..

Ζωή σε συνέχειες Μέρος Β΄

Τα ζώα δεν ξέρουν από «θεϊκά» φερσίματα.
Φροντίζουν, επιβιώνουν, αναπαράγονται, πεινούν, σκοτώνουν , οσφραίνονται. φυλάγονται το ίδιο πάντα και όχι κατά το δοκούν .
Συνεχίζεται ..

Λείπει το ποτήρι σου..

Όταν πάς κάπου για δυο μόνο μέρες και η πρώτη ερώτηση που θα κάνεις είναι που έχει ίντερνετ – καφέ πρέπει να σε δει γιατρός..

Συχώρεσε με ρε σύντροφε άφησα τη Μαρία μόνη αλλά δεν άντεχα να βλέπω άλλο τα μάτια της.. Δεν είχα τίποτα να της πω.. με καταλαβαίνεις..
Είχαμε πει Γιάννη ότι μαζί θα ερχόμαστε στο νησί σου και όταν έφυγες ξαφνικά, με πήρες τηλ για να μου πεις ότι το καλοκαίρι που μας έρχεται με περιμένεις.. Και το καλοκαίρι ήρθε.. είναι εδώ ..Είμαι κι εγώ εκεί.. Εσύ που είσαι σύντροφε;
Που είσαι ρε φιλαράκι;

Αυτό με ρωτούν τα μάτια της Μαρίας..
Τι να της πω;
Δεν θέλω να κλάψω μπροστά της..
Γι αυτό ήρθα στο καφέ..
Το μαιλ που έστειλα σπίτι μου τους παραξένεψε … μες στην καλή χαρά ο δικός σου όπως πάντα .. όταν ζορίζεται ..
- Είσαι καλά; Τι έγινε ; δεν πήγες για το μνημόσυνο; Με ρώτησαν .. (βλέπεις οι δικοί μου ποτέ δεν μ’ έμαθαν ..γι αυτούς είμαι το γελαστό παιδί…η έξω καρδιά..)

-Μην μου λέτε αυτή την λέξη ,απάντησα και τους έκλεισα..
Γιάννη.. θέλω να φύγω φίλε μου.. Δεν αντέχω τις βλακείες που γίνονται και καταλαβαίνω πως ούτε η Μαρία τις αντέχει.. Δεν της έμαθες να κλείνει την πόρτα στους παπάδες και στις απρόσκλητες μοιρολογίστρες ..

Θέλω και να πιώ.. να γίνω φέσι όπως τότε στην Καισαριανή θυμάσαι;
Τότε που μας μάζεψαν απ το δρόμο.. και εγώ τα άκουσα όλα.. βλέπεις εσύ μπορούσες ακόμα και να μεθάς.. εγώ ήμουν το βδέλυγμα..

Θυμάσαι ρέ τον Μακρή ; που τράβαγε τον γιακά του όταν με έβλεπε;
Τον είδα τις προάλλες σε μια πορεία… δεν του είπα τίποτα.. φάνηκε πως δεν ήξερε.. Μακριά από μένα! μου έγνεψε .. και μετά μ’ αγκάλιασε..
Τι να του έλεγα ρε Γιάννη ;
Ρε φίλε όση ώρα σου μίλαγα βάραγε το τηλ. Και το έκλεισα..
Και μόλις τώρα ήρθε η Μαρία και μου ψιθύρισε πάνω απ τον ώμο μου
- Έλα σπίτι…σου βρήκα υπολογιστή..

Κάτι τέτοιες στιγμές γεμίζω κακία και μίσος.. γιατί δεν θα βγάλω τίποτα.. δεν θα καταφέρω τίποτα βρίζοντας τον θάνατο.. και δεν ξέρω πώς να ξεσπάσω..
Φεύγω φίλε θα τα πίνουμε μαζί δεν μου τη γλυτώνεις

Αποχαιρετισμός στους Δρόμους

Σήμερα αποχαιρετίσαμε και επισήμως την Σ.....
- Και τι έγινε θα πει κάποιος!
- Δεν την είχατε και σε μεγάλη υπόληψη… Έτσι ξαφνικά την αγαπήσατε;

Σήμερα αποχαιρετήσαμε έναν δρόμο που δεν τον είχαμε και σε μεγάλη υπόληψη.. Δένεσαι όμως καμιά φορά με τα πράγματα.. τα άψυχα..
Και τα’ αγαπάς…
Ήταν και το πείσμα .. ο πόλεμος.. το στοίχημα ότι τίποτα δεν θα κάνεις στη ζωή σου..
Η αγωνία, και μετά οι μολότοφ … ήταν και που σε έβλεπαν ξένο οι γύρω..
Δένεσαι με τα πράγματα …το ξέρω.. Τα πράματα που απόκτησες χωρίς να πουλήσεις και χωρίς να πουληθείς..
Κι αυτός που σου έμαθε να κοιτάς τον άλλον στα μάτια σπάει το κεφάλι του τώρα και αναρωτιέται : έκανα καλά;
Και θέλει να σε ρωτήσει μα δεν τολμά ..όχι από φόβο μην του ρίξεις ευθύνη , αλλά γιατί βλέπει τα μάτια σου συννεφιασμένα..
Την ευθύνη εξ’ άλλου την κουβαλά μέσα του.. κανείς δεν μπορεί να του τη ρίξει..

Σήμερα αποχαιρετίσαμε άψυχα πράγματα.. που πήραν χρόνια της ζωής μας..
Τα έμψυχα μας κοιτούσαν παγωμένα που φεύγαμε.. Μερικοί ξέρουν..
σε κοίταζαν στα μάτια ..το πρόσεξα .. στεναχωρήθηκαν..
Η μόνη σου ανακούφιση ότι δεν κινδυνεύουν (!!) όσο θα κυκλοφορεί το δικό σου αίμα και το απόθεμα κουράγιου σου γύρω τους, χωρίς τίποτα να είναι σίγουρο.. το ξέρεις και το ξέρουν κι αυτοί..

Σήμερα είδα για ακόμα μια φορά τα μάτια των φίλων μας που χάρηκαν
Κι αναρωτήθηκα είναι οι «δρόμοι» φίλοι μας ή οι φίλοι μας δρόμοι;
Ακαταλαβίστικα στα λέω .. ούτως ή άλλως δεν θα με διαβάσεις…δεν με ξέρεις, ούτε μ’ έχεις δει…αλλά είμαι εδώ , κοντά σου όμως αυτά τα μάτια σου μου θυμίζουν τα δικά μου και ξέρω πως δεν θέλουμε πολλές κουβέντες όταν τα δόντια και τα νύχια μας ματώνουν τα χείλη και τις παλάμες μας..

Όπως και να έχει συχώρεσε με.. δεν ξέρω ακριβώς γιατί.. αλλά συχώρεσε με..

Σκόρπιες σκέψεις υπό σκιάν

.

Πολύ σωστή ή έκφραση που λέει ο φτωχός πλην τίμιος λαός :
Α! ρε! Και που να σφίξουν οι ζέστες!!
Και επειδή έσφιξαν δικαιολογούμαι κι εγώ να γράφω ποιηματάκια..
(τώρα που λείπεις σφουγγαρόπανο***)
Και να καταθέτω τη σκέψη μου χωρίς παρεξήγηση ζέστης ένεκεν

Σκέψη 1
Επειδή σήμερα θα κάνουν μια πορεία οι μπάτσοι… λέω τώρα εγώ..
αν έσκαγε δίπλα τους μια μολότοφ τι θα γινόταν;
Τα ΜΑΤ θα έπιαναν τους συναδέλφους τους ή τον κόσμο που θα βρισκόταν τριγύρω για συμπαράσταση ίσως; (Εγώ πάντως μόνο για να χαζέψω θα πήγαινα)
Αν δεν σκάσει καμιά μολότοφ σήμερα δεν θα έχω δίκιο να λέω ότι τελικά τη ζημιά δεν την κάνουν οι αναρχικοί; Και το ξέρω πως μόλις τώρα είπα μα@@@α αφού ποιος τους χ@@ει τους μπάτσους αν είναι να κάνουν δουλειά οι προβοκάτορες.. αλλά οι μπάτσοι δεν το έχουν καταλάβει ακόμα διότι επιτελούν έργο… λέει..
Σκέψη 2
….. Ρε σύντροφοι οικοδόμοι τσαγκάρηδες πλακάδες και υφαντουργοί
σύντροφοι του επισιτισμού και λοιπές επαναστατικές ομάδες σαν πολύ ψηλά δεν τον πήραμε τον αμανέ τόσα χρόνια;
Δεν ξέρω αν φταίνε τα τραγούδια: «εμείς είμαστε οι εργάτες εμείς είμαστε ο φωτιάααα!!» και τέτοια… αλλά δεν φτάνει που κοιμηθήκαμε, σνομπάρουμε και τους άλλους συναδέλφους εργαζόμενους και τους «βάζουμε» μετά από μας στην γραμμή του εργατικού κινήματος;
Δεν ξέρω τι είπε ο «πατερούλης» και τι μέρα είχαμε όταν τα είπε και τι χρονιά
Αλλά γαμότι μου υπάρχουν κάτι επαγγέλματα σκ@@α που ενώ παλιά είχαν μεγάλη πέραση τώρα κοντεύουν να γίνουν κάτι σαν τις χορεύτριες της φωτογραφίας..
Τώρα πολύ σωστά θα μου πεις εσύ ότι: Χές’τους μωρέ! Ρουφιάνοι είναι κι αυτοί !
Εγώ θα σου πω πώς ναι, θα το κάνω, αλλά μόνο για έναν λόγο..
Για τον λόγο ότι ανέχονται τις συνδικαλιστικές τους ηγεσίες (όχι πώς δεν υπάρχουν και ορισμένοι που γλύφουν ίσως, τους δάφορους Χ#Νικολάκιδες)
Αλλά σκέψου ρε τσαγκάρη εσύ στη δουλειά σου θα φτιάξεις το παπούτσι με υλικά που θα σου δώσει το αφεντικό σου. Πετσί , κόφτες , κλωστές , φαλτσέτες, καλαπόδια, και της παναγιάς τα μάτια τα οποία δεν έχουν χρώμα,(μπλέ, κόκκινο, πράσσινο) και θα κάνεις ένα παπούτσι που με τον ίδιο τρόπο γίνεται παντού..
Και στον κομμουνισμό και στον καπιταλισμό ..
Ενώ με τους καλαμοκαβαλάρηδες , καλαμοσπρώχτες και όλο το συνάφι τι γίνεται??
Τα πετσιά που λέγαμε και όλα τα συμπράγκαλα δεν τους τα δίνει ο εργοδότης τους αλλά τα βάζουν μόνοι τους. Είναι δικά τους.. Και επειδή τα μυαλά και το νιονιό δεν βιομηχανοποιήθηκαν ακόμα λογικό είναι τα υλικά της παραγωγής να διαφέρουν μεταξύ τους και καθένας να έχει το δικό του μπαϊράκι.
Το οποίο όμως δεν μπορεί να το κάνει ότι θέλει.. γιατί πρέπει να το χρησιμοποιεί ανάλογα με το τι θέλει το αφεντικό του.
Δηλαδή νοικιάζω τη σκέψη σου η οποία όσο καιρό σε πληρώνω θα σκέπτεται ότι θέλω εγώ.
Δεν ξέρω αν με πιάνεις αλλά τι άλλο να σου πω σύντροφέ μου προλετάριε
που νομίζεις ότι όλες του κόσμου οι αδικίες είναι δικές σου. Εντάξει η υπεραξία σου αλλά για σκέψου…
Και πάλι θα μου πεις γιατί διάλεξαν αυτό το επάγγελμα..
Και θα σου απαντήσω εγώ ..οι χορεύτριες τις φωτό γιατί διάλεξαν αυτό το επάγγελμα;
Και μη βιαστείς να απαντήσεις γιατί θα μου πεις καμιά κομμουνιστική πα@@ριά..
Γιατί ρε σύντροφε είναι μερικά επαγγέλματα που τα έχεις μέσα σου ..
Είναι «ψώνιο» και όταν δεν σ’ αφήνει ο άλλος να κάνεις το «ψώνιο» σου γα@@σέτα.. Και λέγοντας ψώνιο δεν εννοώ αυτό που σκέφτηκες ρε Γιάννη απ την ΚΟΒ της γειτονιάς μου.
Γιατί δεν κάνουν τίποτα; Oσοι μπορούν; ( Εννοείς όσοι εργάζονται!)
Έλα μου ντε! Άσε που νομίζω ότι κάτι κάνουν… αλλά μπά!! Μα@@@ιες

Γράφουν επανάσταση κι αυτοί…. Υπό σκιάν…





*** Soyrounti= σφουγγαρόπανο ..

Χωρίς τίτλο (απ το συνεργάτη χωρίς όνομα) Οεο!

Αναρωτιούνται οι φίλοι σου που χάθηκες
Στα κινητά σε ψάχνουν
Μα σύ μες στο μυαλό μου άραξες με ζάλισες

Θόλωσε ο νους μου απ τα τσιγάρα σου
Φύγε επί τέλους βρε αλήτη
Την πόρτα του μυαλού μου δεν μπορείς να βρεις; (από τη σούρα σου)
Ορίστε βγες από τη μύτη..

Δεν σού’ φτασε που άραξες στο νου μου (σαν πασάς)
Άρχισες και στο μπεγλέρι
Τις χάντρες να μετράς

Το τσίκι-τσακ με τρέλανε
Θα πέσω απ το μπαλκόνι ( στο γκαζόν)
Μου φερες πονοκέφαλο
Δεν έχω και ντεπόν

Μα την επόμενη φορά
Τα μέτρα μου θα πάρω
Για να μη βρεις την είσοδο ξανά
Ωτοασπίδες θα φορώ στα αυτιά
Θα μπουκωθώ μέχρι σκασμού
Μέχρι οι μπουκιές να βγούνε απ τη μύτη
Να ανάψεις και να μου καείς
Σαν λάμπα αλογόνου
(Και ας είναι αυτό το τέλος μου
Ελλείψη οξυγόνου)

- Ο φίλος; μου ο Φάρος -

Διάλειμμα για διαφημίσεις

Πάρτε να σχετικά.. πατατάκια , πόπ-κορν και μην ενοχλείτε τους υπόλοιπους
δεν τους ξέρετε άλλωστε… Αλλά και να τους ξέρετε πόσο νομίζετε ότι τους ξέρετε; Και να τους είδατε εκτός αίθουσας είστε σίγουροι ότι ήταν αυτοί;
Με τι «βάδιζαν;» με τα πόδια ή με ρόδες; Βούλωστο εσύ μικρή.. Ζήσε εσύ…
Ξεκόλλα εσύ … μερικοί ίσως να μην μπορούν.. Έχουν μείνει χρόνια πίσω..
(μην πίνετε όταν οδηγείτε )

Αζαχ… καθαρίζει και κουμπούρια με φούρια λέμεεε! (για σένα Μαλάμω..)

Μαλακτικό πράσινο μήλο Μαλακώνει καρδιές….
Θα στα κόψω τα χέρια Λόλα ..εσύ το πήρες το μήλο σου..
( η ψυχή αλλιώς λέγεται και πεταλούδα;)

Οι πεταλούδες διατίθενται και για εκδηλώσεις ..γάμους βαφτίσια τσιμπούσια..

Τα ιστολόγια μας μόνο για πειράματα (μαθητευομένων) μπλογκεράδων.
(μπάστα μην μπώ στα μηχανηματάκια σας και στα προγραμματάκια σας
και σας τα κάνω κ΄…λο)

Ναι το διάλλειμα θα κρατήσει παραπάνω λόγω πληθώρας διαφημίσεων..
Και αηδίας και πολλών άλλων…εσείς πειραματιστείτε ελεύθερα ..τσάμπα είναι.. μικρά μου.. ευαίσθητά μου…
Στο παρακάτω βίντεο.. η Λόλα και το μήλο.. ή η Μαλάμω ..δεν θυμάμαι πιά..

(Και το διάλλειμα πως γράφεται με δύο λάμδα ή με δύο Μι;
Φταίω αν αρχίσω να γράφω γκρίκλις;)

...